mösyö

Unutmak mı delisin.

Bir rüya gördüm. Dün gece.

Sabah uyanır uyanmaz hatırladım. Burnumun direği sızladı...

Akabinde de ağlanır ya zaten, onu da yaptım; uyanır uyanmaz ağladım.

Sonra tek tek anıları hatırlamaya çalıştım. Burası dışında tek bir şey hatırlamadım.

Burayı da eksik bırakmışım, her şeyi silip gitmişim. Yaşadıklarımı hatırlatan en sağlam şey kullandığım alan adı kalmış. 

Bin parça.



Çok sevmiştim,
çok. sevmiştim.

Persona

Yazıp yazıp siliyorum... Aslında ne hissettiğimi bile bilmiyorum.
Monoton bir hayatım vardı. Şimdi entrika, koşuşturmaca dolu, oh mis.

...

Gecenin bir yarısı eve gelip, sabah okula gidiyorum. Oradan staja geçiyorum, stajdan işe. İşten eve, evden okula, okuldan staja, stajdan işe, işten eve, evden okula, okuldan staja, stajdan işe, işten eve, evden okula, okuldan staja, stajdan işe, işten eve...

Elim kolum tutmuyor, sırf hatırlamamak için paralıyorum kendimi. Yine de silemiyorum, gün boyu tekrarlıyorum.


Kayıplar fena.

Kayıplar fena

Kayıplar fena

a ton étoile

Oradan oraya koştururken tek kelime konuşacak insan bulamamak, bulduğunda anlatamamak, yılların teşebbüsü; geç gelen doğum günü hediyesi.
Sonumuz hayır olsun Bin Parça...